به گزارش بنیاد ملی پویانمایی به نقل از ایسنا، نکویی با اشاره به چگونگی طراحی شخصیتها در انیمیشن «بچه زرنگ» گفت: وقتی طراحی یک شخصیت نهایی میشود، بر اساس آن مدل سهبعدی ساخته میشود، ریگ یا اسکلت حرکتی طراحی میشود، تکسچرها، متریالها و بخش زیادی از انیمیشن روی همان مدل شکل میگیرد. اگر در میانه کار بخواهید طراحی شخصیت را تغییر دهید، عملاً باید بخش قابل توجهی از این فرآیند دوباره انجام شود و این میتواند زمانبر بوده و هزینه بسیار زیادی به پروژه تحمیل کند. به همین دلیل، ما در مرحله پیشتولید زمان زیادی صرف طراحی شخصیتها کردیم تا وقتی وارد تولید شدیم، با اطمینان بتوانیم همان مسیر را ادامه دهیم. البته این به معنای بیتوجهی به بازخورد مخاطبان نبود.
وی ادامه داد: بعد از اکران نسخه سینمایی، بازخوردهای ارزشمندی از کودکان و خانوادهها دریافت کردیم و از آنها در تولید سریال استفاده کردیم. به همین دلیل، در نسخه سریالی برخی شخصیتها بازطراحی شدند یا تغییراتی در ظاهر و پوشش آنها ایجاد شد. برای مثال، طراحی «نرگس» و لباس برخی شخصیتها تغییر کرد و بعضی کاراکترهایی که در فیلم نقش کوتاهتری داشتند، مانند «خرسی»، «شیر» و «پلنگ»، در سریال به شخصیتهای اصلیتری تبدیل شدند. طبیعی بود که با پررنگتر شدن نقش آنها، طراحی و شخصیتپردازیشان هم نیاز به بازنگری داشته باشد.
او با تاکید بر اینکه طراحی خوب شخصیت برای ماندگار بودن آن کافی نیست، گفت: طراحیِ خوب شرط لازم است، اما بهتنهایی برای ماندگار شدن یک کاراکتر کافی نیست. اگر به شخصیتهای ماندگار دنیا نگاه کنیم، میبینیم که آنها فقط به خاطر یک فیلم یا یک سریال در ذهن مخاطب نماندهاند؛ بلکه سالها در قالب آثار مختلف با مخاطب همراه بودهاند.شخصیتهایی مثل «باب اسفنجی» یا «مرد عنکبوتی» مدام در حال زندگی کردن هستند؛ یک بار در فیلم سینمایی، بار دیگر در سریال، بازی، کتاب، کمیک، محصولات فرهنگی یا رسانههای دیگر. این استمرار ارتباط باعث میشود هر نسل دوباره آن شخصیت را کشف کند و با آن ارتباط بگیرد. در ایران معمولاً یک شخصیت در قالب یک فیلم یا سریال معرفی میشود، اما بعد از آن تولید متوقف میشود و ارتباطش با مخاطب ادامه پیدا نمیکند. طبیعی است که در چنین شرایطی حتی یک شخصیت با طراحی مناسب هم بهتدریج از حافظه مخاطب فاصله بگیرد. بنابراین به اعتقاد من، مسئله اصلی بیشتر از آنکه طراحی باشد، استمرار تولید محتوا و ساختن یک جهان داستانی زنده است.
نکته مهم دیگری که کمتر درباره آن صحبت میشود، شکلگیری یک هویت یا زبان بصری است. استودیوهای موفق دنیا فقط شخصیت خلق نکردهاند؛ آنها در طول سالها به یک سبک و هویت مشخص رسیدهاند، بهگونهای که مخاطب با دیدن آثارشان، آن زبان بصری و شیوه روایت را تشخیص میدهد. نمونه موفق این موضوع را میتوان در انیمیشن اروپای شرقی دید که با تولید مستمر، به یک هویت مستقل و شناختهشده در جهان تبدیل شد.
